Ψαροκόκαλο...

Γνωστή και μη εξαιρεταία η κυρία Tudor κι ένα δικό της βιβλίο ήταν ότι πρέπει αυτή την περίοδο που μας πέρασε... Με το stress να χτυπάει κόκκινα μόνο ένα βιβλίο που θα με "κρατούσε" θα μπορούσε να παίξει τον θεραπευτικο του ρόλο, μακρια από οθόνες και αδιάκοπες άλλες σκέψεις πάσης φύσεως... Το story του φαινόταν πολλά υποσχόμενο, η συγγραφέας (μου) έχει αποδείξει την αξία της, αγγλική εξοχή, ένα στοιχείο μεταφυσικής, θρησκευτικά εγκλήματα από το παρελθόν, μάρτυρες, όλα κούμπωναν τέλεια... Στο οπισθόφυλλο γράφει: Το Τσάπελ Κροφτ είναι ένα γραφικό βρετανικό χωριό στην περιοχή του Σάσεξ. Η ζωή εκεί κυλάει ήρεμα, φαινομενικά, αλλά πίσω από τη βουκολική γαλήνη και τις τοπικές παραδόσεις κρύβεται μια κοινωνία καταπιεσμένη, διεστραμμένη, κλεισμένη στη σιωπή, με πολλά ένοχα μυστικά. Σ’ αυτό το περιβάλλον εγκαθίσταται, με δυσμενή μετάθεση, η ιερέας Τζακ Μπρουκς με την έφηβη κόρη της, τη Φλο. Η Τζακ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ενορία της στο Νότιγχαμ έπειτα από ένα τραγικό συμβάν....

Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει, λέει το χιλιοειπωμένο κλισέ, στην περίπτωση μου βέβαια δεν ανέτρεψε ο Θεός τα σχέδιά μου αλλά ο αμείλικτος νόμος της αγοράς...  Αύριο, μετά από 9 χρόνια, είναι η τελευταία μου μέρα στην εταιρεία που εργάζομαι από τις 3/1/2017... Τα 9 χρόνια που πέρασαν είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που παρέμεινα στην ίδια εταιρεία, σε μια εταιρεία από την οποία πίστεψα σε κάποια φάση ότι θα πάρω σύνταξη, όπως το είχα πιστέψει και στο παρελθόν με άλλες εταιρείες που εργάστηκα... Είμαι 47 μισό και αν δεν αλλάξουν τα όρια συνταξιοδότησης έχω ακόμα 19 χρόνια δουλειάς... Πόσες δουλειές θα αλλάξω ακόμα μέχρι τότε; Στατιστικά τουλάχιστον δύο αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά, ελπίζω απλά κάθε φορά να είναι για καλύτερα... 

Μια απλή ερώτηση, δύο διαφορετικά LLMs σε free versions (ChatGPT και Claude) και ένα συμπέρασμα:  Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει δρόμο ακόμα για να αποκτήσει συνείδηση και να κατακτήσει τον πλανήτη (λέγε με Skynet ) αλλά υπάρχουν κάποια AI που είναι πιο κοντά από τα άλλα σε αυτόν τον στόχο...  ChatGPT (GPT-5) Claude (Sonnet 4.5)

Η πέμπτη και τελευταία σεζόν του Stranger Things την οποία φυσικά και είδα, είχε πολλά references στο βιβλίο αυτό... Δεν το είχα ξανακούσει, ούτε την συγγραφέα  Madeleine L'Engle  αλλά αφού είμαι fan της σειράς σκέφτηκα να του δώσω μια ευκαιρία... Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος... Η Μεγκ είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα αδέρφια της σε μια οικογένεια επιστημόνων αστροφυσικών... Όταν ο πατέρας της εξαφανίζεται προσπαθεί να καταλάβει το γιατί και μέσα από μια σειρά γεγονότων μαθαίνει ότι κρατείται αιχμάλωτος στον πλανήτη Κάμαζοτς και ξεκινάει ένα περίεργο ταξίδια μαζί με τον μικρό αδερφό της Τσαρλς Γουάλας και τον φίλο της Κάλβιν με αποστολή να σώσει τον πατέρα της και να τον φέρει πίσω στην Γη... Οφείλω να πω εδώ ότι ήξερα εξαρχής ότι το  "Σε μια πτυχή του χρόνου" ανήκει στην κατηγορία του νεανικού μυθιστορήματος αλλά λόγω του γεγονότος ότι στο παρελθόν διάβασα νεανικά μυθιστορήματα που με άφησαν πολύ ικανοποιημένο όπως τα "Χάρι Πότερ", δεν έδωσα και...

Κάθε βιβλίο είναι ζωντανό... Άλλα πράγματα έχει να σου πει σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου και άλλα σε κάποια άλλη... Το τι θα αποκομίσει ο κάθε αναγνώστης είναι κάτι εντελώς προσωπικό, έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που έχει, τις προσδοκίες που έχει από το βιβλίο, την φάση του φεγγαριού... Ίσως όντως η πιο αχρείαστη δουλεία να είναι αυτή του βιβλιοκριτικού...  Ξεκίνησα να διαβάζω το "Η ιστορία της Λίσι" κρατώντας μικρό καλάθι, οι κριτικές που είχα διαβάσει το χαρακτήριζαν επιεικώς μέτριο... Ήμουν και είμαι ακόμα σε φάση αναγνωστικού "κολλήματος" εδώ και καιρό, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να διαβάσω ένα βιβλίο... Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο λόγος που το ξεκίνησα ήταν διπλός... Αφενός ήθελα να διαβάσω κάτι του Stephen King το οποίο θα με έκανε να νιώσω ξανά την οικειότητα της ανάγνωσης και αφετέρου ήταν το μικρότερο σε πλήθος σελίδων από όσα είχα αδιάβαστα στην συλλογή μου με βιβλία του King σε pdf, το βιβλίο διαβάστηκε σε tablet... Κάτω από οπ...

Έχω ζήσει πολλά και προσωπικά και επαγγελματικά, κάποια δεν ήθελα να τα ζήσω καθόλου όχι να τα ξαναζήσω...  Στην Ελλάδα λέγαμε κάποτε ότι από τις Τράπεζες δεν φεύγεις, παίρνεις σύνταξη... Ήμουν τόσο "τυχερός" που έζησα το κλείσιμο μιας Τράπεζας... Πήγα στον άλλο κλάδο που θεωρούσαμε πανίσχυρο στην Ελλάδα, αυτόν του φαρμάκου, κλείνω σε 20 μέρες 9 χρόνια, 9 καλά χρόνια αλλά η "τύχη" μου συνεχίζεται, η εταιρεία που δουλεύω περνάει την χειρότερη περίοδο της ιστορίας της...  Είμαι 47 στα 48, έχω δυο γιους στην εφηβεία και πληρώνω νοίκι... Δεν έχω τις αντοχές, δεν έχω την διάθεση, δεν έχω την ψυχολογία για να ξεκινήσω πάλι από την αρχή, να αποδείξω ξανά τον εαυτό μου, να χτίσω πάλι το όνομά μου και το κύρος μου σε μια νέα εταιρεία αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι δεν έχω επιλογή...

Στην εποχή των εικόνων που ζούμε είναι δύσκολο να δελεάσεις με περιεχόμενο που αφορά κλασσικές επιστήμες ένα κοινό που έχει γαλουχηθεί με reels των 20 δευτερολέπτων... εκτός και αν καταφέρεις να μιλήσεις στην γλώσσα που μιλάει αυτό το κοινό, αν καταφέρνεις να κάνεις την επιστήμη πιο ενδιαφέρουσα, πιο pop για ένα κοινό απαίδευτο (δεν το λέω υποτιμητικά)... Αυτό είναι το project του Θεόδωρου Παπακώστα aka Archaeostoryteller, διδάκτορα της αρχαιολογίας ο οποίος έβαλε στόχο να φέρει την επιστήμη του κοντά στις μάζες κι έφτιαξε για αυτό τον λόγο ένα ολόκληρο σύμπαν που αποτελείται από podcasts, παρουσία στα social media, ντοκιμαντέρ και βιβλία...προφανώς! Το  "Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ένα μπαρ" δεν είναι το πρώτο βιβλίο του  Θεόδωρου Παπακώστα , είναι το 4ο συν ένα activity book για παιδιά, και αφορά τους πολιτισμούς και τις μυθολογίες των λαών που περιγράφονται στον μακροσκελή τίτλο... Με ένα λόγο καθημερινό, χιουμοριστικό κάποιες φορές αλλά όχι...

Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix ... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια...  Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση  και νιώθω πραγματικά ότι αφενός οι Devo ήταν προφήτες και αφετέρου ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε αφανισμό...

Γεννήθηκα το 1978, σε μια οικογένεια που έκανε δύο παιδιά, εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος... Ζούσαμε σε ιδιόκτητο σπίτι, χωρίς δάνειο, το είχε αφήσει ο παππούς μου στον πατέρα μου, ο πατέρας μου ήταν υπάλληλος της ΔΕΗ και η μητέρα μου νοικοκυρά, δεν εργαζόταν διότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να εργάζεται η γυναίκα του... Ζούσαμε μια ζωή χωρίς καμία στέρηση, πηγαίναμε διακοπές ένα μήνα κάθε καλοκαίρι σε ξενοδοχεία, κάθε βράδυ στις διακοπές τρώγαμε έξω... Η οικογένεια μου ήταν μια τυπική μικροαστική των 80s - 90s, περιορισμένη στον μικρόκοσμο που έφτιαξε για τον εαυτό της, σε μια επισφαλή ασφάλεια... Μπήκα στο πανεπιστήμιο με την πρώτη, το 1996 και δεν θα ξεχάσω ότι την πρώτη μέρα είδα παιδιά 18 χρονών που κρατούσαν χαρτοφύλακα και είχαν κρατημένο τον  "Οικονομικό Ταχυδρόμο"  κάτω από την μασχάλη... Στην τελετή υποδοχής του Τμήματος Πληροφορικής προς του πρωτοετείς φοιτητές λίγες μέρες μετά ακούστηκε η διαβεβαίωση ότι  "...είσαστε τα στελέχη του αύριο, οι εταιρείες θα κάνουν ουρά ότ...

Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, στους λόφους έξω από την πόλη... Οι πρώτες ενδείξεις υποδεικνύουν ατύχημα, την κακιά στιγμή αλλά ο Μπεν νιώθει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, ότι ο θάνατος της Όμπρει ήταν μια στυγνή δολοφονία... Όταν μοιράζεται αυτή την άποψη με διάφορα επιφανή μέλη της κοινότητας του Φόλσβιλ, τον σερίφη, τη δήμαρχο, τον ιερέα δεν βρίσκει κανένα να υποστηρίξει την θεωρία του φόνου όμως ο Μπεν θα επιμείνει και θα το πάει στα άκρα ... H "Νεκρή Πόλη"   είναι το βιβλίο με το οποί...