Ψαροκόκαλο...

Κάθε βιβλίο είναι ζωντανό... Άλλα πράγματα έχει να σου πει σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου και άλλα σε κάποια άλλη... Το τι θα αποκομίσει ο κάθε αναγνώστης είναι κάτι εντελώς προσωπικό, έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που έχει, τις προσδοκίες που έχει από το βιβλίο, την φάση του φεγγαριού... Ίσως όντως η πιο αχρείαστη δουλεία να είναι αυτή του βιβλιοκριτικού...  Ξεκίνησα να διαβάζω το "Η ιστορία της Λίσι" κρατώντας μικρό καλάθι, οι κριτικές που είχα διαβάσει το χαρακτήριζαν επιεικώς μέτριο... Ήμουν και είμαι ακόμα σε φάση αναγνωστικού "κολλήματος" εδώ και καιρό, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να διαβάσω ένα βιβλίο... Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο λόγος που το ξεκίνησα ήταν διπλός... Αφενός ήθελα να διαβάσω κάτι του Stephen King το οποίο θα με έκανε να νιώσω ξανά την οικειότητα της ανάγνωσης και αφετέρου ήταν το μικρότερο σε πλήθος σελίδων από όσα είχα αδιάβαστα στην συλλογή μου με βιβλία του King σε pdf, το βιβλίο διαβάστηκε σε tablet... Κάτω από οπ...

Έχω ζήσει πολλά και προσωπικά και επαγγελματικά, κάποια δεν ήθελα να τα ζήσω καθόλου όχι να τα ξαναζήσω...  Στην Ελλάδα λέγαμε κάποτε ότι από τις Τράπεζες δεν φεύγεις, παίρνεις σύνταξη... Ήμουν τόσο "τυχερός" που έζησα το κλείσιμο μιας Τράπεζας... Πήγα στον άλλο κλάδο που θεωρούσαμε πανίσχυρο στην Ελλάδα, αυτόν του φαρμάκου, κλείνω σε 20 μέρες 9 χρόνια, 9 καλά χρόνια αλλά η "τύχη" μου συνεχίζεται, η εταιρεία που δουλεύω περνάει την χειρότερη περίοδο της ιστορίας της...  Είμαι 47 στα 48, έχω δυο γιους στην εφηβεία και πληρώνω νοίκι... Δεν έχω τις αντοχές, δεν έχω την διάθεση, δεν έχω την ψυχολογία για να ξεκινήσω πάλι από την αρχή, να αποδείξω ξανά τον εαυτό μου, να χτίσω πάλι το όνομά μου και το κύρος μου σε μια νέα εταιρεία αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι δεν έχω επιλογή...

Στην εποχή των εικόνων που ζούμε είναι δύσκολο να δελεάσεις με περιεχόμενο που αφορά κλασσικές επιστήμες ένα κοινό που έχει γαλουχηθεί με reels των 20 δευτερολέπτων... εκτός και αν καταφέρεις να μιλήσεις στην γλώσσα που μιλάει αυτό το κοινό, αν καταφέρνεις να κάνεις την επιστήμη πιο ενδιαφέρουσα, πιο pop για ένα κοινό απαίδευτο (δεν το λέω υποτιμητικά)... Αυτό είναι το project του Θεόδωρου Παπακώστα aka Archaeostoryteller, διδάκτορα της αρχαιολογίας ο οποίος έβαλε στόχο να φέρει την επιστήμη του κοντά στις μάζες κι έφτιαξε για αυτό τον λόγο ένα ολόκληρο σύμπαν που αποτελείται από podcasts, παρουσία στα social media, ντοκιμαντέρ και βιβλία...προφανώς! Το  "Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ένα μπαρ" δεν είναι το πρώτο βιβλίο του  Θεόδωρου Παπακώστα , είναι το 4ο συν ένα activity book για παιδιά, και αφορά τους πολιτισμούς και τις μυθολογίες των λαών που περιγράφονται στον μακροσκελή τίτλο... Με ένα λόγο καθημερινό, χιουμοριστικό κάποιες φορές αλλά όχι...

Σήμερα ξύπνησα πολύ πρωί και έκατσα να τελειώσω το ντοκιμαντέρ για τους Devo που ξεκίνησα χθες το βράδυ στο Netflix ... Η κεντρική ιδέα της ύπαρξης του πολύ καλού συγκροτήματος ήταν το Devolution ή αντίστροφη εξέλιξη, ότι η ανθρωπότητα από ένα σημείο και μετά περπατάει προς τα πίσω σε ότι αφορά την εξέλιξη της νόησης, της τέχνης και του πολιτισμού, επιλέγοντας συνειδητά την αποβλάκωση, τον καταναλωτισμό και την εγωπάθεια...  Πολύ λίγο μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ διαβάζω την παρακάτω είδηση  και νιώθω πραγματικά ότι αφενός οι Devo ήταν προφήτες και αφετέρου ότι η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε αφανισμό...

Γεννήθηκα το 1978, σε μια οικογένεια που έκανε δύο παιδιά, εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος... Ζούσαμε σε ιδιόκτητο σπίτι, χωρίς δάνειο, το είχε αφήσει ο παππούς μου στον πατέρα μου, ο πατέρας μου ήταν υπάλληλος της ΔΕΗ και η μητέρα μου νοικοκυρά, δεν εργαζόταν διότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να εργάζεται η γυναίκα του... Ζούσαμε μια ζωή χωρίς καμία στέρηση, πηγαίναμε διακοπές ένα μήνα κάθε καλοκαίρι σε ξενοδοχεία, κάθε βράδυ στις διακοπές τρώγαμε έξω... Η οικογένεια μου ήταν μια τυπική μικροαστική των 80s - 90s, περιορισμένη στον μικρόκοσμο που έφτιαξε για τον εαυτό της, σε μια επισφαλή ασφάλεια... Μπήκα στο πανεπιστήμιο με την πρώτη, το 1996 και δεν θα ξεχάσω ότι την πρώτη μέρα είδα παιδιά 18 χρονών που κρατούσαν χαρτοφύλακα και είχαν κρατημένο τον  "Οικονομικό Ταχυδρόμο"  κάτω από την μασχάλη... Στην τελετή υποδοχής του Τμήματος Πληροφορικής προς του πρωτοετείς φοιτητές λίγες μέρες μετά ακούστηκε η διαβεβαίωση ότι  "...είσαστε τα στελέχη του αύριο, οι εταιρείες θα κάνουν ουρά ότ...

Ο Μπεν Λόγκαν καταφθάνει στο Φόλσβιλ μια βροχερή μέρα, ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να ξεκουραστεί πνευματικά και σωματικά, είναι ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης στο τμήμα των βίαιων εγκλημάτων κατά των ανηλίκων... Αρχικά όλα φαίνονται ειδυλλιακά στην μικρή κωμόπολη του Κεντάκυ και ο Μπεν νιώθει ότι ίσως βρήκε ένα ασφαλές λιμάνι αλλά δυστυχώς η κατάσταση επιδεινώνεται πολύ γρήγορα... Η εξαφάνιση μιας 15χρονης κοπέλας, της Όμπρει, καταλήγει στην ανεύρεση του νεκρού της σώματος μέσα σε μια κάθετη σπηλιά, στους λόφους έξω από την πόλη... Οι πρώτες ενδείξεις υποδεικνύουν ατύχημα, την κακιά στιγμή αλλά ο Μπεν νιώθει ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, ότι ο θάνατος της Όμπρει ήταν μια στυγνή δολοφονία... Όταν μοιράζεται αυτή την άποψη με διάφορα επιφανή μέλη της κοινότητας του Φόλσβιλ, τον σερίφη, τη δήμαρχο, τον ιερέα δεν βρίσκει κανένα να υποστηρίξει την θεωρία του φόνου όμως ο Μπεν θα επιμείνει και θα το πάει στα άκρα ... H "Νεκρή Πόλη"   είναι το βιβλίο με το οποί...

Κάποιος θα διαβάσει αυτό το post και θα σκεφτεί είναι σαββατοκύριακο και φιλοσοφεί ο αργόσχολος... Μπορεί και να είναι έτσι αλλά αυτό το γεγονός δεν αλλάζει την αλήθεια... Σαν κοινωνία κάναμε τα στραβά μάτια στα πάντα... Στην ανύπαρκτη δημόσια υγεία, στην παραπαίουσα δημόσια παιδεία, στην εξωφρενική ακρίβεια, στα απλησίαστα νοίκια, στη ζωή χωρίς μέλλον και προοπτική για τους πιο αδύναμους από εμάς, στην εκατόμβη των νεκρών του covid, στην αστυνομική βία, στις υποκλοπές, η λίστα είναι ατελείωτη... Κάθε φορά, στα μάτια αυτού που ήθελε να δει την αλήθεια, το σύστημα σου έλεγε ότι τα κέρδη και οι αριθμοί είναι πιο σημαντικά από την ανθρώπινη ζωή...  Μετά ήρθαν τα Τέμπη... Η τραγωδία ήταν τεράστια και χτύπησε στο ευαίσθητο σημείο κάθε ενός από εμάς ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, τα παιδιά μας... Όλοι λίγο πολύ σκέφτηκαν ότι το δικό τους παιδί μπορεί να ήταν πάνω σε αυτό το τρένο και κάτι μέσα μας ξεχείλισε... Μας έχουν πάρει τα πάντα και δεν μιλάμε, θα μας σκοτώσουν και τα παιδιά μα...

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι η χώρα που λατρεύει να μισεί και μισεί να λατρεύει ο υπόλοιπος πλανήτης... Είναι η χώρα που καλώς ή κακώς έχει αφήσει το στίγμα της στην παγκόσμια ιστορία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη από τις αρχές του 20ου αιώνα κι έπειτα... Είναι η χώρα που έχει κυριαρχήσει σε κάθε επίπεδο, οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό, τεχνολογικό, πολιτιστικό, κτλ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη... Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι όλα αυτά αλλά πόσα γνωρίζουμε πραγματικά για την ιστορία της, για το δρόμο που διέσχισε για να φτάσει στο σημείο βρίσκεται σήμερα; Απαντάω πρώτος εγώ, πολύ λίγα ως τίποτα... Πώς μαθαίνεις την ιστορία μιας χώρας ηλικίας 500+ ετών, θα σου πάρει πάρα πολύ χρόνο, θα ρωτήσει κάποιος και δικαιολογημένα... Με μια σύνοψη της ιστορίας και των ορόσημων που την καθόρισαν απαντάει ο James West Davidson  που παρουσιάζει ακριβώς αυτό στις κοντά 450 σελίδες του βιβλίου του  "Μικρή ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών"... Η ιστορία των Ηνωμέν...

Μια μικρή ιστορία με αφορμή το δράμα του τρίχρονου που παρακολουθήσαμε όλοι αποσβολωμένοι... Μπορεί να το έχω αναφέρει ξανά αλλά νομίζω ότι είναι επίκαιρο... Πριν αρκετά χρόνια όταν ζούσαμε στο προηγούμενο σπίτι, δίπλα από την πολυκατοικία που ζούσαμε, υπήρχε μια μονοκατοικία όπου ζούσε μια γιαγιά με την οικιακή της βοηθό... Η γιαγιά ήταν πολύ ηλικιωμένη και καταβεβλημένη με ότι αυτό σημαίνει για ένα γέρο άνθρωπο και τους ανθρώπους που ασχολούνται με την φροντίδα τους... Πολύ συχνά ακούγονταν φωνές και βρισιές της οικιακής βοηθού προς τη γιαγιά, προφανώς όταν κάτι συνέβαινε και αυτή έχανε την υπομονή της ενώ τα βογγητά της γιαγιάς κάποιες φορές μετά που ακούγονταν φωνές μας έκαναν να υποψιαζόμαστε ότι η βοηθός χτυπούσε τη γιαγιά... Η Μάρα θορυβήθηκε πολύ και ανησύχησε για το τι μπορεί να συνέβαινε μέσα σε εκείνο το σπίτι οπότε συζήτησε το θέμα με τη γυναίκα του διαχειριστή... Έμαθε από αυτήν ότι η γιαγιά είχε δύο ή τρεις γιους, δεν θυμάμαι καλά, οι οποίοι δεν ασχολούνταν με την μάνα το...

 🎂🎂🎂