Ψαροκόκαλο...

Ο κυρ Θανάσης γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας...  Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, μέσα στην φτώχεια και αυτό τον έκανε να θέλει πάντα να γίνει κάτι καλύτερο, να προκόψει, χωρίς όμως ποτέ να χάσει το αίσθημα του καθήκοντος και του σωστού...  Έζησε πολλά,ταξίδεψε, ερωτεύτηκε, έκανε παιδιά που τα λάτρεψε, έκανε λάθη που τα μετάνιωσε και δεν τα συγχώρεσε στον εαυτό του, όση αγάπη και αν πήρε, αλλά δεν το έβαλε κάτω ποτέ, συνέχιζε να περπατάει, να προσπαθεί, ήθελε άλλωστε να ζήσει 200 χρόνια...  Όση αγάπη έδωσε στα παιδιά του και άλλη τόση, έδωσε στα εγγόνια του, δεν υπήρχαν άλλα παιδάκια σαν και εκείνα, όπως αγάπησε τα παιδιά του αγάπησε και εμένα, τον γαμπρό του, και με σεβάστηκε σαν άνθρωπο και σαν σύζυγο της κόρης του...  Τον αποχαιρετήσαμε το πρωί της 26/5 στο νεκροταφείο του Φαλήρου και μετά κάναμε ένα τραπέζι προς τιμήν του για να τον κατευοδώσουμε όπως του έπρεπε... Ήμασταν όλοι παρόντες, παιδιά, εγγόνια, οικογένεια, φίλοι και παρόλο που δεν ήταν εκεί να...

Γνωστή και μη εξαιρεταία η κυρία Tudor κι ένα δικό της βιβλίο ήταν ότι πρέπει αυτή την περίοδο που μας πέρασε... Με το stress να χτυπάει κόκκινα μόνο ένα βιβλίο που θα με "κρατούσε" θα μπορούσε να παίξει τον θεραπευτικο του ρόλο, μακρια από οθόνες και αδιάκοπες άλλες σκέψεις πάσης φύσεως... Το story του φαινόταν πολλά υποσχόμενο, η συγγραφέας (μου) έχει αποδείξει την αξία της, αγγλική εξοχή, ένα στοιχείο μεταφυσικής, θρησκευτικά εγκλήματα από το παρελθόν, μάρτυρες, όλα κούμπωναν τέλεια... Στο οπισθόφυλλο γράφει: Το Τσάπελ Κροφτ είναι ένα γραφικό βρετανικό χωριό στην περιοχή του Σάσεξ. Η ζωή εκεί κυλάει ήρεμα, φαινομενικά, αλλά πίσω από τη βουκολική γαλήνη και τις τοπικές παραδόσεις κρύβεται μια κοινωνία καταπιεσμένη, διεστραμμένη, κλεισμένη στη σιωπή, με πολλά ένοχα μυστικά. Σ’ αυτό το περιβάλλον εγκαθίσταται, με δυσμενή μετάθεση, η ιερέας Τζακ Μπρουκς με την έφηβη κόρη της, τη Φλο. Η Τζακ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την ενορία της στο Νότιγχαμ έπειτα από ένα τραγικό συμβάν....

Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει, λέει το χιλιοειπωμένο κλισέ, στην περίπτωση μου βέβαια δεν ανέτρεψε ο Θεός τα σχέδιά μου αλλά ο αμείλικτος νόμος της αγοράς...  Αύριο, μετά από 9 χρόνια, είναι η τελευταία μου μέρα στην εταιρεία που εργάζομαι από τις 3/1/2017... Τα 9 χρόνια που πέρασαν είναι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που παρέμεινα στην ίδια εταιρεία, σε μια εταιρεία από την οποία πίστεψα σε κάποια φάση ότι θα πάρω σύνταξη, όπως το είχα πιστέψει και στο παρελθόν με άλλες εταιρείες που εργάστηκα... Είμαι 47 μισό και αν δεν αλλάξουν τα όρια συνταξιοδότησης έχω ακόμα 19 χρόνια δουλειάς... Πόσες δουλειές θα αλλάξω ακόμα μέχρι τότε; Στατιστικά τουλάχιστον δύο αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά, ελπίζω απλά κάθε φορά να είναι για καλύτερα... 

Μια απλή ερώτηση, δύο διαφορετικά LLMs σε free versions (ChatGPT και Claude) και ένα συμπέρασμα:  Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει δρόμο ακόμα για να αποκτήσει συνείδηση και να κατακτήσει τον πλανήτη (λέγε με Skynet ) αλλά υπάρχουν κάποια AI που είναι πιο κοντά από τα άλλα σε αυτόν τον στόχο...  ChatGPT (GPT-5) Claude (Sonnet 4.5)

Η πέμπτη και τελευταία σεζόν του Stranger Things την οποία φυσικά και είδα, είχε πολλά references στο βιβλίο αυτό... Δεν το είχα ξανακούσει, ούτε την συγγραφέα  Madeleine L'Engle  αλλά αφού είμαι fan της σειράς σκέφτηκα να του δώσω μια ευκαιρία... Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος... Η Μεγκ είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα αδέρφια της σε μια οικογένεια επιστημόνων αστροφυσικών... Όταν ο πατέρας της εξαφανίζεται προσπαθεί να καταλάβει το γιατί και μέσα από μια σειρά γεγονότων μαθαίνει ότι κρατείται αιχμάλωτος στον πλανήτη Κάμαζοτς και ξεκινάει ένα περίεργο ταξίδια μαζί με τον μικρό αδερφό της Τσαρλς Γουάλας και τον φίλο της Κάλβιν με αποστολή να σώσει τον πατέρα της και να τον φέρει πίσω στην Γη... Οφείλω να πω εδώ ότι ήξερα εξαρχής ότι το  "Σε μια πτυχή του χρόνου" ανήκει στην κατηγορία του νεανικού μυθιστορήματος αλλά λόγω του γεγονότος ότι στο παρελθόν διάβασα νεανικά μυθιστορήματα που με άφησαν πολύ ικανοποιημένο όπως τα "Χάρι Πότερ", δεν έδωσα και...

Κάθε βιβλίο είναι ζωντανό... Άλλα πράγματα έχει να σου πει σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου και άλλα σε κάποια άλλη... Το τι θα αποκομίσει ο κάθε αναγνώστης είναι κάτι εντελώς προσωπικό, έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που έχει, τις προσδοκίες που έχει από το βιβλίο, την φάση του φεγγαριού... Ίσως όντως η πιο αχρείαστη δουλεία να είναι αυτή του βιβλιοκριτικού...  Ξεκίνησα να διαβάζω το "Η ιστορία της Λίσι" κρατώντας μικρό καλάθι, οι κριτικές που είχα διαβάσει το χαρακτήριζαν επιεικώς μέτριο... Ήμουν και είμαι ακόμα σε φάση αναγνωστικού "κολλήματος" εδώ και καιρό, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να διαβάσω ένα βιβλίο... Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο λόγος που το ξεκίνησα ήταν διπλός... Αφενός ήθελα να διαβάσω κάτι του Stephen King το οποίο θα με έκανε να νιώσω ξανά την οικειότητα της ανάγνωσης και αφετέρου ήταν το μικρότερο σε πλήθος σελίδων από όσα είχα αδιάβαστα στην συλλογή μου με βιβλία του King σε pdf, το βιβλίο διαβάστηκε σε tablet... Κάτω από οπ...