Για τον κυρ Θανάση...

Ο κυρ Θανάσης γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας... 

Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, μέσα στην φτώχεια και αυτό τον έκανε να θέλει πάντα να γίνει κάτι καλύτερο, να προκόψει, χωρίς όμως ποτέ να χάσει το αίσθημα του καθήκοντος και του σωστού... 

Έζησε πολλά,ταξίδεψε, ερωτεύτηκε, έκανε παιδιά που τα λάτρεψε, έκανε λάθη που τα μετάνιωσε και δεν τα συγχώρεσε στον εαυτό του, όση αγάπη και αν πήρε, αλλά δεν το έβαλε κάτω ποτέ, συνέχιζε να περπατάει, να προσπαθεί, ήθελε άλλωστε να ζήσει 200 χρόνια... 

Όση αγάπη έδωσε στα παιδιά του και άλλη τόση, έδωσε στα εγγόνια του, δεν υπήρχαν άλλα παιδάκια σαν και εκείνα, όπως αγάπησε τα παιδιά του αγάπησε και εμένα, τον γαμπρό του, και με σεβάστηκε σαν άνθρωπο και σαν σύζυγο της κόρης του... 

Τον αποχαιρετήσαμε το πρωί της 26/5 στο νεκροταφείο του Φαλήρου και μετά κάναμε ένα τραπέζι προς τιμήν του για να τον κατευοδώσουμε όπως του έπρεπε... Ήμασταν όλοι παρόντες, παιδιά, εγγόνια, οικογένεια, φίλοι και παρόλο που δεν ήταν εκεί να μας δει, είμαι σίγουρος ότι ήξερε ότι τον αγαπούσαμε... 

Του άξιζε άλλωστε...