"Η ιστορία της Λίσι" του Stephen King

Κάθε βιβλίο είναι ζωντανό... Άλλα πράγματα έχει να σου πει σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής σου και άλλα σε κάποια άλλη... Το τι θα αποκομίσει ο κάθε αναγνώστης είναι κάτι εντελώς προσωπικό, έχει να κάνει με τα ερεθίσματα που έχει, τις προσδοκίες που έχει από το βιβλίο, την φάση του φεγγαριού... Ίσως όντως η πιο αχρείαστη δουλεία να είναι αυτή του βιβλιοκριτικού... 

Ξεκίνησα να διαβάζω το "Η ιστορία της Λίσι" κρατώντας μικρό καλάθι, οι κριτικές που είχα διαβάσει το χαρακτήριζαν επιεικώς μέτριο... Ήμουν και είμαι ακόμα σε φάση αναγνωστικού "κολλήματος" εδώ και καιρό, δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ και να διαβάσω ένα βιβλίο... Αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής ο λόγος που το ξεκίνησα ήταν διπλός... Αφενός ήθελα να διαβάσω κάτι του Stephen King το οποίο θα με έκανε να νιώσω ξανά την οικειότητα της ανάγνωσης και αφετέρου ήταν το μικρότερο σε πλήθος σελίδων από όσα είχα αδιάβαστα στην συλλογή μου με βιβλία του King σε pdf, το βιβλίο διαβάστηκε σε tablet... Κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη τα βιβλία πάνω από 500 σελίδες με δυσκολεύουν, πρέπει να μου αρέσουν πάρα πολύ για να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον ως το τέλος...

Η Λίσι είναι χήρα, ο άντρας της, ο Σκοτ Λάντον, διάσημος συγγραφέας, έχει πεθάνει πριν 2 χρόνια... Η Λίσι και ο Σκοτ δεν κάνανε παιδιά και τα 25 χρόνια του γάμου τους τα ζήσανε πολύ συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλο... Η Λίσι παρά τα 2 χρόνια της χηρείας της δεν έχει προχωρήσει στη ζωή της, έχει άλυτους λογαριασμούς με το παρελθόν της αλλά όλα αυτά θα αλλάξουν καθώς η λογοτεχνική κληρονομιά του Σκοτ διεκδικείται από πολλούς και το γεγονός αυτό θα επισπεύσει τις καταστάσεις και θα την αναγκάσει όχι μόνο να ασχοληθεί με αυτή αλλά και να αντιμετωπίσει παλιούς και νέους κινδύνους (σε αυτό τον κόσμο και σε κάποιον άλλο... ) και να ανασύρει αναμνήσεις και συναισθήματα που νόμιζε ότι είχε καλά θαμμένα στο μυαλό της για να υπερνικήσει τους κινδύνους που αντιμετωπίζει και να βρει την κάθαρση...

Αυτή είναι η πρώτη ανάγνωση του βιβλίου και είναι απολύτως μια χαρά αλλά στην πραγματικότητα το "Η ιστορία της Λίσι" είναι ένα βιβλίο για την αγάπη... Την αγάπη σε οποιοδήποτε μορφή, την αδερφική, την πατρική,  την ερωτική, την συντροφική, την αγάπη που ξεπερνάει τα όρια του χώρου και του χρόνου, που σώζει από τους προσωπικούς δαίμονες που κυνηγούν όλους μας, την αγάπη που είναι άγκυρα στο πραγματικό, το ουσιαστικό, το καλό, όπως το έχει ο καθένας στο μυαλό του... Νιώθω ότι σε αυτό το βιβλίο, ο Stephen King έβαλε πολλά από τα στοιχεία του εαυτού του, τόσο στον χαρακτήρα του Σκοτ Λάντον, του πολύ επιτυχημένου, πολυγραφότατου συγγραφέα phantasy με τους προσωπικούς δαίμονες που τον κυνηγούν όλη του τη ζωή, για τον οποίο άγκυρα σε αυτό τον κόσμο, μακριά από την τρέλα είναι μόνο η Λίσι... Είναι γνωστή η ατελείωτη αγάπη του Stephen King για την σύζυγο του Tabitha, που του στάθηκε σε όλη τη ζωή του, στα καλά και στα πολύ άσχημα... Στον σημείωμα στο τέλους του βιβλίου επιβεβαιώνει αυτό που αντιλαμβάνεται ο πεπειραμένος αναγνώστης, ότι η σχέση της Λίσι με τις αδερφές της είναι στηριγμένη στην σχέση της Tabitha με τις δικές της... Μπορεί σε κάποια σημεία ο King να πλατειάζει και να γίνεται φαφλατάς αλλά δεν χάνει ποτέ το αφηγηματικό του ταλέντο, την ικανότητα να σε συναρπάζει και ομολογώ ότι η αφήγηση του Σκοτ για τον θάνατο του πατέρα του με άγγιξε πολύ συναισθηματικά, ήταν το πιο "δυνατό" κομμάτι του βιβλίου... 

Δεν θέλω να προσθέσω κάτι άλλο διότι θα αρχίσω να περιγράφω απλά την πλοκή, προτιμώ να μείνω στο συναίσθημα που μου άφησε αυτό το βιβλίο και στην συγκίνηση που ένιωσα διότι ένιωσα ότι ένας άνθρωπος μέσα από το βιβλίο του, ξεγυμνώθηκε μπροστά σε όλο τον κόσμο, είπε δείτε με, είμαι ένα "φρικιό" που κουβαλάει μπαγκάζια στην πλάτη του αλλά είμαι εδώ και καταφέρνω να είμαι εδώ μόνο και μόνο εξαιτίας της αγάπης...

💗