"Σε μια πτυχή του χρόνου" της Madeleine L'Engle

Η πέμπτη και τελευταία σεζόν του Stranger Things την οποία φυσικά και είδα, είχε πολλά references στο βιβλίο αυτό... Δεν το είχα ξανακούσει, ούτε την συγγραφέα Madeleine L'Engle αλλά αφού είμαι fan της σειράς σκέφτηκα να του δώσω μια ευκαιρία... Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος...

Η Μεγκ είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα αδέρφια της σε μια οικογένεια επιστημόνων αστροφυσικών... Όταν ο πατέρας της εξαφανίζεται προσπαθεί να καταλάβει το γιατί και μέσα από μια σειρά γεγονότων μαθαίνει ότι κρατείται αιχμάλωτος στον πλανήτη Κάμαζοτς και ξεκινάει ένα περίεργο ταξίδια μαζί με τον μικρό αδερφό της Τσαρλς Γουάλας και τον φίλο της Κάλβιν με αποστολή να σώσει τον πατέρα της και να τον φέρει πίσω στην Γη...

Οφείλω να πω εδώ ότι ήξερα εξαρχής ότι το "Σε μια πτυχή του χρόνου" ανήκει στην κατηγορία του νεανικού μυθιστορήματος αλλά λόγω του γεγονότος ότι στο παρελθόν διάβασα νεανικά μυθιστορήματα που με άφησαν πολύ ικανοποιημένο όπως τα "Χάρι Πότερ", δεν έδωσα και τόση σημασία αλλά δεν είχα δίκιο... Δεν ξέρω αν φταίει η μετάφραση αλλά η κυριότερη εντύπωση που μου έδωσε το βιβλίο ήταν ότι ήταν υπερβολικά απλοϊκό, περισσότερο ένα παραμύθι για παιδιά παρά μια fantasy ιστορία  έστω και για νέους... Η πλοκή είναι εξαιρετικά βιαστική και στερείται context, οι χαρακτήρες είναι flat και απλοϊκοί, παιδικοί ... Δεν μαθαίνουμε ποτέ την ιστορία των πλασμάτων που βλέπουμε, το πως ο πατέρας της ταξίδεψε στον χώρο και τον χρόνο, γιατί ο Τσαρλς Γουάλας είναι wonder kid; Η υπόθεση προχωράει με λογικά άλματα (ακόμα και για μια fantasy ιστορία) και το μόνο που λείπε στο φινάλε είναι το "ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα"... 

Προσπαθώ να καταλάβω πώς αυτό το ανάγνωσμα αποτέλεσε reference για τους Duffers και τις ακριβώς σχέση μπορεί να έχει το  "Σε μια πτυχή του χρόνου" με το Stranger Things όπως το γνωρίσαμε αλλά δεν θα μάθω... Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ανάγνωση του "Σε μια πτυχή του χρόνου" ήταν αδιάφορη, άοσμη και βαρετή...

I'll pass...